FOKSUK
SLIDESHOW
WEER
CHESS
VIDEO



zaterdag 1 april 2017

Petula Clark - This is my song (Week 13 - 1967)

“This is my song” werd in 1966 door Charlie Chaplin gecomponeerd voor de soundtrack van de film “a Countess from Hong Kong” die hij schreef, (mede) produceerde en regiseerde. Daarin kwam het nummer alleen instrumentaal voor. Ook bood hij het liedje Petula Clark aan. Die kende hij omdat ze vlakbij elkaar in Zwitserland een huis hadden. Haar echtgenoot en manager ontving een copy terwijl het paar in Amerika was. Hij zag er wel wat in, vooral voor de Duitse markt. Echter: Petula’s vaste producer Tony Hatch zag helemaal niets in het nummer. Hij weigerde een arrangement te maken. Uiteindelijk werd dat gedaan door de Amerikaan Ernie Freeman. Sonny Burke deed de productie. Beiden werkten veel samen met Frank Sinatra. Aan de opname werd ook meegewerkt door leden uit de bekende pool van studiomuzikanten: the Wrecking Crew. In de Western Studios te Los Angeles nam Petula een Franse (“C’est ma chanson”), Italiaanse (“Cara felicità”) en Duitse versie (“Love, so heisst ein song”) op. In eerste instantie weigerde ze de Engelse tekst van Chaplin te zingen. Deze was opzettelijk, voor de film, nogal ouderwets geschreven. Omdat er nog studiotijd over was kreeg Burke met zachte dwang Clark zover dat ze toch die Engelse versie inzong. Ze dacht dat het ging om een track die op een album terecht zou komen. Toen ze hoorde dat haar platenmaatschappij het nummer op single wilde uitbrengen probeerde ze dat nog te voorkomen. In plaats daarvan stond ze in februari 1967 voor het eerst in zes jaar weer op de eerste plaats van de Engelse hitparade. Een versie van Harry Secombe belande op de 2e plaats. In de Veronica Top 40 bereikte beide platen gedeeld de hoogste positie. In Amerika werd de single met een minuut ingekort. Deze bereikte de 3e plaats in de Billboard Hot 100.

zaterdag 25 maart 2017

Golden earrings - In my house

Deze Haagse band werd opgericht in 1961 door zanger/gitarist George Kooymans en bassist Rinus Gerritsen als the Tornado’s. In eerste instantie was het een “guitaar combo”. Toen bleek dat er al een Engelse groep was met die naam werd het the Golden Ear-rings. Dit naar het openingsnummer dat de twee altijd speelden bij optredens. In 1963 ging het duo, onder invloed van de muziek van onder andere the Beatles en the Stones, op zoek naar een zanger (Frans Krassenburg) en een extra gitarist (Peter de Ronde). Even later maakte drummer Jaap Eggermont de groep compleet. Het was de Haagse impressario Jacques Senf die hen in 1965 in contact bracht met Freddy Haayen. Deze werkte als magazijnbediende bij platenmaatschappij Polydor in de hofstad. Onder zijn leiding werd het door Rinus en George geschreven “Please go” opgenomen in de Hilversumse Phonogram studio. Het nummer werd de doorbraak voor de groep. In de winter van ‘66/‘67 werd de tweede elpee “Winter harvest” opgenomen. Ook weer onder leiding van Haayen. Door het vertrek van de Ronde was de band nu een kwartet geworden. Ook “In my house” is te vinden op deze langspeler. Cees “Casey” Schrama leverde bijdragen op piano en orgel. De single stond tien weken in de Veronica Top 40 en bereikte hierin de 10e plaats. Freddy Haayen overleed in 2007.

zaterdag 18 maart 2017

Frank and Nancy Sinatra - Something stupid

Francis Sinatra werd geboren in December 1915 in New Jersey, Amerika, als enig kind van Italiaanse imigranten. In 1935 werd hij lid van the Three Flashes, die met hem erbij werd omgedoopt in the Hoboken Four. Aan het eind van dat jaar ging hij aan de slag als zingende ober. In het voorjaar van ’39 nam Frank zijn eerste demo op. Vervolgens ging hij aan de slag bij de bigbands van Harry James en Tommy Dorsey. In 1942 nam hij zijn eerste soloplaat op. Daarna brak hij al snel door. Niet alleen als zanger maar ook als acteur. Frank groeide uit tot een van de grootste artiesten in de Amerikaanse geschiedenis. Begin jaren ’60 raakte hij “uit de mode” maar vanaf 1966 ging hij weer grote hits scoren. “Somethin’ stupid” was de eerste met zijn dochter Nancy. Zij werd in 1940 geboren in Jersey City, New Jersey. Eind jaren ‘50 ging ze muziek en dans studeren aan de universiteit van California in Los Angeles. Een jaar later gaf ze daar de brui aan, en maakte haar debuut in een televisieshow van haar vader. Hierin zong ze onder andere met hem een duet. In 1961 tekende ze een contract bij Reprise Records, de platenmaatschappij van haar pa. Datzelfde jaar kwam haar eerste single, “Cuff links and a tie clip”, uit. Deze alsook de volgende platen werden geen succes in Amerika. In 1962 was het nummer “Like I do” wel een hit in ons land. Drie jaar later werd ze wegens gebrek aan hits in Amerika bijna door het platenlabel geschrapt. Net op tijd ging ze een samenwerking met liedjesschrijver en producer Lee Hazlewood aan. Hij liet Nancy wat lager zingen en schreef lekkere popliedjes voor haar. Zoals “These boots are made for walkin’” wat een wereldwijde nummer 1 hit werd. “Somethin’ stupid” werd in 1966 geschreven door Clarence Carson Parks II. Oudere broer van tekstdichter, componist en zanger Van Dyke Parks. Met zijn vrouw Gaile Foote nam hij het nummer op als Carson and Gaile. Frank liet deze versie horen aan Nancy’s producer en zangpartner Lee Hazlewood en vroeg wat hij er van vond. Deze antwoorde: “als jij het niet met haar opneemt, doe ik het”. Frank’s korte reactie was: “boek een studio”. De single bereikte zowel in Amerika als Engeland de 1e plaats van de hitparade. In de Veronica Top 40 was 2 de hoogste notering. Deze werd gedeeld met Willy en Willeke Alberti en hun “Dat afgezaagde zinnetje”. Frank Sinatra overleed in 1998, Lee Hazlewood in 2007.

zaterdag 11 maart 2017

The Byrds - So you want to be a rock ‘n’ roll star

Geen info bekend

zaterdag 4 maart 2017

The Beatles - Penny lane / Strawberry fields forever (Week 09 - 1967)

Op 24 november 1966 begonnen de opnamesessies voor de elpee “Sgt. Pepper’s lonely hearts club band” in de Londense EMI Studios, de latere Abbey Road Studios. Het eerste nummer waar aan gewerkt werd was “Strawberry Fields forever”. Het nummer was geschreven door John Lennon die ervoor putte uit zijn herinneringen aan het spelen in de tuin van Strawberry Field. Dat was een kindertehuis van het Leger des heils in Liverpool waar hij vlakbij woonde. Verspreid over vijf weken werd er zo’n 45 uur gewerkt aan het liedje voor het klaar was. In eerste instantie waren er meerdere versies van het nummer. Twee ervan werden door producer George Martin en geluidstechnicus Geoff Emerick samengebracht in het eindresultaat. Op 29 december werd de eerste opname voor “Penny lane” gemaakt. Dit nummer, geschreven door Paul McCartney, kreeg zijn titel ook al dankzij een herinnering aan Liverpool. Penny lane was een grote bushalte waar John en Paul vaak kwamen als ze bij elkaar op bezoek gingen. Het idee voor de piccolo trompetsolo kreeg Paul na het zien van Bach’s “Brandenburg concerto”. Deze werd gespeeld door David Mason, die later aan meer Beatles nummers zou meewerken. Beide nummers waren bedoeld voor de nieuwe elpee. Echter, toen manager Brian Epstein eind januari 1967 aan producer George Martin vroeg om een nieuwe single, vertelde deze dat de band met “Penny lane” and “Strawberry Fields forever” naar zijn oordeel de beste nummers tot dan toe had gemaakt. Daarop werd besloten om een single met dubbele a-kant uit te brengen. De plaat werd op 13 februari uitgebracht in Amerika, en vier dagen later in Europa. Voor beide nummers werden promotiefilmpjes opgenomen. Omdat John, Paul, George en Ringo geen zin hadden om hiervoor naar Liverpool te gaan, gebeurde dat in London. Voor “Penny lane” werd gefilmd in East End, op King’s road en in Knole Park in Sevenoaks. Regiseur van de twee filmpjes, Peter Goldmann, filmde ook in Liverpool. Onder andere beelden van een stadsbus met als eindpunt Penny lane. Ook de promotiefilm voor “Strawberry Fields forever” werd geschoten in Knole Park. In Engeland kwam de plaat terecht op de 2e plaat. Voor het eerst in vier jaar bereikte een Beatles-single niet de hoogste positie. Dat lukte wel in Nederland. In Amerika kregen de twee nummers een aparte vermelding in de Billboard Hot 100. “Penny lane” kwam op nummer 1 terecht, “Strawberry Fields forever” op de 8e plaats.

zaterdag 25 februari 2017

Petula Clark - This is my song

“This is my song” werd in 1966 door Charlie Chaplin gecomponeerd voor de soundtrack van de film “a Countess from Hong Kong” die hij schreef, (mede) produceerde en regiseerde. Daarin kwam het nummer alleen instrumentaal voor. Ook bood hij het liedje Petula Clark aan. Die kende hij omdat ze vlakbij elkaar in Zwitserland een huis hadden. Haar echtgenoot en manager ontving een copy terwijl het paar in Amerika was. Hij zag er wel wat in, vooral voor de Duitse markt. Echter: Petula’s vaste producer Tony Hatch zag helemaal niets in het nummer. Hij weigerde een arrangement te maken. Uiteindelijk werd dat gedaan door de Amerikaan Ernie Freeman. Sonny Burke deed de productie. Beiden werkten veel samen met Frank Sinatra. Aan de opname werd ook meegewerkt door leden uit de bekende pool van studiomuzikanten: the Wrecking Crew. In de Western Studios te Los Angeles nam Petula een Franse (“C’est ma chanson”), Italiaanse (“Cara felicità”) en Duitse versie (“Love, so heisst ein song”) op. In eerste instantie weigerde ze de Engelse tekst van Chaplin te zingen. Deze was opzettelijk, voor de film, nogal ouderwets geschreven. Omdat er nog studiotijd over was kreeg Burke met zachte dwang Clark zover dat ze toch die Engelse versie inzong. Ze dacht dat het ging om een track die op een album terecht zou komen. Toen ze hoorde dat haar platenmaatschappij het nummer op single wilde uitbrengen probeerde ze dat nog te voorkomen. In plaats daarvan stond ze in februari 1967 voor het eerst in zes jaar weer op de eerste plaats van de Engelse hitparade. Een versie van Harry Secombe belande op de 2e plaats. In de Veronica Top 40 bereikte beide platen gedeeld de hoogste positie. In Amerika werd de single met een minuut ingekort. Deze bereikte de 3e plaats in de Billboard Hot 100.

zaterdag 18 februari 2017

The Beatles - Penny lane / Strawberry fields forever

Op 24 november 1966 begonnen de opnamesessies voor de elpee “Sgt. Pepper’s lonely hearts club band” in de Londense EMI Studios, de latere Abbey Road Studios. Het eerste nummer waar aan gewerkt werd was “Strawberry Fields forever”. Het nummer was geschreven door John Lennon die ervoor putte uit zijn herinneringen aan het spelen in de tuin van Strawberry Field. Dat was een kindertehuis van het Leger des heils in Liverpool waar hij vlakbij woonde. Verspreid over vijf weken werd er zo’n 45 uur gewerkt aan het liedje voor het klaar was. In eerste instantie waren er meerdere versies van het nummer. Twee ervan werden door producer George Martin en geluidstechnicus Geoff Emerick samengebracht in het eindresultaat. Op 29 december werd de eerste opname voor “Penny lane” gemaakt. Dit nummer, geschreven door Paul McCartney, kreeg zijn titel ook al dankzij een herinnering aan Liverpool. Penny lane was een grote bushalte waar John en Paul vaak kwamen als ze bij elkaar op bezoek gingen. Het idee voor de piccolo trompetsolo kreeg Paul na het zien van Bach’s “Brandenburg concerto”. Deze werd gespeeld door David Mason, die later aan meer Beatles nummers zou meewerken. Beide nummers waren bedoeld voor de nieuwe elpee. Echter, toen manager Brian Epstein eind januari 1967 aan producer George Martin vroeg om een nieuwe single, vertelde deze dat de band met “Penny lane” and “Strawberry Fields forever” naar zijn oordeel de beste nummers tot dan toe had gemaakt. Daarop werd besloten om een single met dubbele a-kant uit te brengen. De plaat werd op 13 februari uitgebracht in Amerika, en vier dagen later in Europa. Voor beide nummers werden promotiefilmpjes opgenomen. Omdat John, Paul, George en Ringo geen zin hadden om hiervoor naar Liverpool te gaan, gebeurde dat in London. Voor “Penny lane” werd gefilmd in East End, op King’s road en in Knole Park in Sevenoaks. Regiseur van de twee filmpjes, Peter Goldmann, filmde ook in Liverpool. Onder andere beelden van een stadsbus met als eindpunt Penny lane. Ook de promotiefilm voor “Strawberry Fields forever” werd geschoten in Knole Park. In Engeland kwam de plaat terecht op de 2e plaat. Voor het eerst in vier jaar bereikte een Beatles-single niet de hoogste positie. Dat lukte wel in Nederland. In Amerika kregen de twee nummers een aparte vermelding in de Billboard Hot 100. “Penny lane” kwam op nummer 1 terecht, “Strawberry Fields forever” op de 8e plaats.

zaterdag 11 februari 2017

Boudewijn de Groot - Het land van maas en waal (Week 06 - 1967)

Frank Boudewijn de Groot werd op 20 mei 1944 geboren in een Japans interneringskamp in Batavia, Nederlands-Indië. In 1946 kwam hij naar Nederland. Zes jaar later werd hij herenigd met zijn vader, broer en zus en ging wonen in Heemstede. Daar maakte hij kennis met Lennaert Nijgh. Op de HBS maakte hij indruk met vertolkingen van liedjes van Jaap Fischer en Jacques Brel. In zijn vriendengroep dook ook Nijgh weer op. Beiden waren geïnteresseerd in film, en samen maakten zij in hun examenjaar een filmpje getiteld “Feestje bouwen” waarin Boudewijn een tweetal liedjes zong. Nieuwslezer Ed Lautenslager zag dit en spoorde Boudewijn aan meer nummers te maken die hij dan aan een platenmaatschappij zou aanbieden. In mei 1964 nam de Groot een aantal nummers op voor het Decca label. Deze werden op single uitgebracht maar bereikten de hitlijsten niet. Producer Tony Vos stelde vervolgens voor een paar covers op te nemen. Eén van deze nummers, “Een meisje van zestien”, werd eind 1965 Boudewijns eerste hit. Al snel volgde de eerste elpee “Boudewijn de Groot”. Hierop was ruim de helft nog nederlandstalige bewerkingen van buitenlandse nummers. Voor de tweede langspeler “Voor de overlevenden” uit november 1966 schreef Lennart Nijgh alle teksten en Boudewijn componeerde de muziek. De arrangementen waren van Bert Paige en Tony Vos tekende voor de productie. Van de elpee werd “Het land van Maas en Waal” op single uitgebracht. Het gaat niet over het land tussen de grote rivieren. Boudewijn hoorde de zin voor het eerst als kind toen hij werd voorgelezen uit “Hatsji-Bratsji’s toverballon”. Hij stelde zich er een combinatie van het paradijs en luilekkerland bij voor. Toen hij het als titel voorstelde aan Lennaert Nijgh moest die denken aan een voorstelling van de schilder Jeroen Bosch. De single stond 18 weken in de Top 40 en bereikte de 1e plaats. Voor de Engelse markt werd ook een versie van het nummer opgenomen: “the Land at rainbow’s end”. Met op de b-kant “Beautiful butterfly” (“Verdronken vlinder”). Deze single werd uitgegeven onder het pseudoniem Baldwin, een verbastering van Boudewijn.

zaterdag 4 februari 2017

Spencer Davis group - I’m a man

The Spencer Davis Group werd in 1963 opgericht in Birmingham door gitarist Spencer Davis. Het viertal heette in eerste instantie the Rhythm and Blues Quartette en bestond verder uit drummer Pete York, bassist Muff Winwood en zijn 15-jarige broertje Steve als leadzanger en toetsenist. Muff moest Steve van zijn ouders meenemen naar optredens om hem uit de problemen te houden. Af en toe mocht hij meespelen, en bleek al gauw populair bij de meisjes. Zo werd hij vast lid van de groep. Een jaar later zag eigenaar Chris Blackwell van Island Records de groep optreden in een lokale club. Hij gaf ze een platencontract. Rond deze tijd veranderde ook de naam van de band. Muff verzon hem omdat “Spencer de enige was die het leuk vond om interviews te geven”. De eerste single flopte, en de drie erna hadden slechts weinig succes. Eind 1965 kwam de doorbraak met het nummer “Keep on running” dat op de 1e plaats van de Britse hitparade terecht kwam. “I’m a man” werd geschreven door Steve Winwood en de producer van de groep Jimmy Miller. De single bereikte de 9e plaats in de Britse hitparade. Een kortere versie kwam op 10 terecht in de Billboard Hot 100. In de Veronica Top 40 was de plaat goed voor de 8e plek. Steve Winwood vertrok in april ‘67 om verder te gaan in Traffic. Muff ging tegelijkertijd werken voor Island Records. In 1969 viel de groep uit elkaar, om in ‘73/‘74 in een andere formatie toch weer twee albums af te leveren.

zaterdag 28 januari 2017

Cream - I feel free

Dit Britse trio bestond uit Ginger Baker (drums), Jack Bruce (basgitaar en zang) en Eric Clapton (gitaar en zang). De laatste speelde eerder in the Yardbirds en John Mayall’s Bluesbreakers. Daarin speelde ook Bruce korte tijd voordat hij vertrok naar Manfred Mann. Baker was leider van the Graham Bond Organisation maar was de band inmiddels zat. In juli 1966 kwam Ginger naar een optreden van the Bluesbreakers om Eric te zien spelen. Op de weg terug naar London vroeg hij Clapton om lid te worden van zijn op te richten nieuwe band. Deze ging akkoord op voorwaarde dat Jack Bruce ook mee zou doen. De drie muzikanten hadden ieder al een goede reputatie opgebouwd in de bluesscene. Vandaar dat als bandnaam werd gekozen the Cream (naar: the cream of the crop, de beste) al gauw ingekort tot Cream. De eerste optredens volgden al dezelfde maand. In oktober kwam de eerste single, “Wrapping paper”, uit die een bescheiden hit werd in Engeland. De debuutelpee “Fresh cream” volgde twee maanden later. Op de Engelse versie van de langspeler stond niet de tweede single “I feel free”. Het nummer werd geschreven door Jack Bruce en de performance dichter Pete Brown, die samen meer hits voor de band zouden schrijven. De productie was in handen van hun manager Robert Stigwood. De plaat haalde net niet de top 10 in Engeland. In de Veronica Top 40 belandde hij op de 18e plaats. In Amerika kwam de plaat niet verder dan nummer 16 in de Bubbling under Hot 100 singles. Eind 1968 ging Cream door met name veel ruzies tussen Bruce en Baker uit elkaar. Jack Bruce overleed in 2014. Robert Stigwood in 2016.

zaterdag 21 januari 2017

The Monkees - I’m a believer (Week 03 - 1967)

Het was de jonge filmmaker Bob Rafelson die al in 1962 het idee had voor wat later de televisieserie “the Monkees” zou worden. Hij kreeg het echter niet verkocht. In 1964 werkte hij bij Screen Gems samen met de zoon van de directeur van deze productiemaatschappij . Samen begonnen ze een eigen bedrijfje dat na het succes van de Beatlesfilm “A hard days night” het oude plan van Bob nieuw leven inblies. In het voorjaar van ‘65 wisten ze het te verkopen aan Screen Gems Television. Eerst wilden de twee de nog niet doorgebroken band Lovin’ Spoonful vragen voor de serie. Omdat deze groep al een platencontract had ging dit niet door. Er kon dan niets aan de muziek worden verdiend. Besloten werd een groep samen te stellen. In juli werd als eerste Davy Jones geselecteerd. Deze had al enige bekendheid vanwege zijn rol in de musical “Oliver”. En hij had een langdurend contract met Screen Gems, moederbedrijf Columbia Pictures, en Colpix Records. In september stonden er advertenties in de vakbladen voor de casting van de overige bandleden. Uit de ruim 400 geïnteresseerden werden Michael Nesmith, Peter Tork en Micky Dolenz geselecteerd. Nesmith had al platen uitgebracht onder diverse namen.Tork hoorde over de auditie van Stephen Stills die was afgewezen. Dolenz was een acteur die ook in een bandje speelde. Voor de pilotaflevering werden Tommy Boyce en Bobby Hart gevraagd de liedjes te schrijven. Ook de plaatopnamen produceerden ze deels. In augustus 1966 kwam de eerste single “Last train to Clarksville” uit. Op 12 september ging de eerste aflevering van de serie de lucht in. De debuutsingle bereikte de 1e plaats van de Amerikaanse hitparades. De opvolger, “I’m a believer”, werd geschreven door Neil Diamond. Deze had het nummer zelf al eerder opgenomen. De leadzang was van Micky en de muziek werd gespeeld door sessiemuzikanten. De single was twee dagen na de release al goud, en stond maar liefst zeven weken op de 1e plaats van de Billboard Hot 100. Ook in Engeland en in de Veronica Top 40 kwam de plaat op de hoogste positie terecht. De televisieserie werd na twee seizoenen in 1968 geschrapt. De groep maakte hierna nog een film, en bleef nog platen maken en optreden. In 1970 stopten de laatste twee overgebleven leden, Davy en Micky, er mee. In later jaren zijn er nog enkele keren reunies geweest. Davy Jones overleed in 2012.

zaterdag 14 januari 2017

The Rolling stones - Let’s spend the night together

Op 13 januari 1967 kwam in Engeland de nieuwe single van the Rolling Stone uit. Het was een plaat met een “dubbele a-kant” geproduceerd door de manager van de band Andrew Oldham. “Let’s spend the night together” werd in november 1966 opgenomen in de Olympic Sound Studios in London. Om onduidelijke reden is is Keith Richards te horen als bassist in plaats van Bill Wyman. Daarnaast speelt, zoals vaker, Jack Nitzsche mee op piano. “Ruby tuesday” werd grotendeels door Keith geschreven. Samen met Brian Jones maakte hij het nummer af, hoewel Jagger/Richards als componisten van het nummer staan vermeld. Vanwege de suggestieve tekst van de andere a-kant kreeg dit nummer de meeste airplay in met name Amerika. In de veel bekeken Ed Sullivan Show werd de groep zelfs gedwongen om “Let’s spend the night together” te veranderen in “Let’s spend some time together”. Mick vergiste zich echter af en toe tijdens zijn live gezongen tekst. De muziek en achtergrondzang kwamen van band. Daarop was natuurlijk wel het originele refrein te horen. Beide nummers kregen een aparte notering in de Billboard Hot 100. “Let’s spend the night together” eindigde op de 55e plaats terwijl “Ruby tuesday” op nummer 1 terecht kwam. In de Engelse hitparade piekte de single op de 3e plek, en in de Veronica Top 40 nog een plaats hoger.

zaterdag 7 januari 2017

Tom Jones - Green, green grass of home (Week 01 - 1967)

Tom Jones werd in 1940 geboren als Thomas Jones Woodward in Treforest, Zuid-Wales. Op jonge leeftijd begon hij met zingen tijdens familiefeestjes en in het schoolkoor. Zijn bluesy zangstijl ontwikkelde hij door te luisteren naar zangers als Solomon Burke en Jackie Wilson. Maar ook Elvis Presley, met wie hij later bevriend werd, was een voorbeeld. In 1963 werd Tom zanger van Tommy Scott and the Senators. De groep kreeg al gauw bekendheid in Zuid-Wales, en nam in 1964 een aantal nummers op onder leiding van de bekende producer Joe Meek. Deze liet ze horen aan diverse platenmaatschappijen, echter zonder succes. Later dat jaar ontdekte manager Gordon Mills de groep. Hij werd Jones’ manager en gaf hem ook zijn artiestennaam. In augustus kwam zijn eerste single uit: “Chills and fever”. Het nummer werd geen hit. De opvolger “It’s not unusual” werd in maart ‘65 echter een nummer 1 hit in Engeland. “Green, green grass of home” is geschreven door de Amerikaanse liedjesschrijver Claude Putman jr. Het nummer werd in 1965 voor het eerst op de plaat gezet door countryzanger Johnny Darrell. Datzelfde jaar nam ook Jerry Lee Lewis een versie op. Tom hoorde het liedje voor het eerst toen hij een bezoek bracht aan Lewis’ platenmaatschappij in Amerika, en een exemplaar kreeg van de elpee waar het nummer opstond. Hij was er gelijk van onder de indruk. Zijn eigen versie bereikte de 1e plaats in zowel de Engelse hitparade als de Veronica Top 40. In de Amerikaanse Billboard Hot 100 kwam de plaat op nummer 11 terecht.

zaterdag 31 december 2016

Francis Goya - Nostalgia

Francis Goya werd in 1946 geboren als Francis Weyer te Luik. Omdat zijn vader beroepsmusicus was kwam hij van jongs af aan in contact met allerlei soorten muziek. In 1962 richtte hij met zijn broer een eerste bandje op. Na een tijd in een coverband te hebben gespeeld sloot hij zich in 1963 aan bij Les Liberty Six. Twee jaar later werd hij lid van the J.J.Band van Jess & James. Met deze formatie nam hij zijn eerste platen op en toerde rond de wereld. Aan het eind van het decennium was hij ook nog lid van Kleptomania waar de latere Wild Romance gitarist Dany Lademacher ook deel van uitmaakte. Halverwege de jaren ‘70 verdiende Francis de kost als studiogitarist. Zijn artiestennaam was inmiddels veranderd in Francis Goya. In zijn kleine thuisstudio werkte hij aan zijn eigen composities. Een daarvan was “Nostalgia”. Een weemoedig melodietje met mandolinen op de achtergrond. De single kwam uit in de week voorafgaand aan de Molukse treinkaping bij Wijster op 2 december 1975. Meteen werd de muziek op Hilversum 3 aangepast. En Francis’ plaatje vond daardoor vele malen de draaitafel. Ook al omdat er regelmatig verzoeken binnenkwamen om het nummer nogmaals te draaien. “Nostalgia stond negen weken in de Nederlandse Top 40 en bereikte de 4e plaats. Het bleek de enige hit voor de Belg in ons land, hij behaalde nog wel een paar Tipparade noteringen.

zaterdag 24 december 2016

Pussycat - Mississippi (Week 50 - 1975)

De zusjes Betty (1951), Marianne (1952) en Toni (1953) Kowalczyk uit het Limburgse Brunsum kregen op jonge leeftijd alledrie een gitaar van hun vader. Korte tijd later begonnen ze het zangtrio de Drie Zingende Zusjes. In de loop van de jaren ‘60 gingen ze aangevuld met een drummer optreden als Beat Girls From Holland. Meer dan wat lokale faam leverde het niet op. Toni had rond deze tijd gitaarles van Werner Theunissen die later erg belangrijk zou worden voor Pussycat. Eerst was er nog een nieuwe groepsnaam: Sweet Reaction. De band was inmiddels uitgebreid met drummer Theo Coumans, bassist Theo Wetzels, en de gitaristen John Theunissen en Lou Willé. Toni trouwde later met de laatstgenoemde. Er werden tussen 1970 en 1975 drie singles uitgebracht die geen succes hadden. Begin 1975 nam de groep onder leiding van producer Tim Griek in de EMI studio wat demo’s op in de hoop een platencontract in de wacht te slepen. Omdat er een nummer te weinig was besloot men “Mississippi” op te nemen. Een liedje dat Werner Theunissen al in 1969 schreef geïnspireerd door “Massachusets” van the Bee Gees. De band zag er niet zoveel in, maar één van de direkteuren van EMI wel. Onder leiding van producer Eddy Hilberts werd het nummer opgenomen en in het voorjaar van 1975 uitgebracht. Hilberts hielp het gezelschap ook aan een nieuwe bandnaam: Pussycat. In eerste instantie deed de single niets. Totdat Hilversum 3 presentatrice Meta de Vries het nummer ging draaien. Ook een optreden in het veelbekeken NCRV televisieprogramma “Herkent u deze tijd” van Kick Stokhuyzen droeg bij aan het succes. Na een moeizame start in de Tipparade kwam de single op 29 november binnen in de Nederlandse Top 40. Een week later steeg de plaat door naar de 2e plaats, weer zeven dagen later werd de nummer 1 positie bereikt. Daar bleef “Mississippi” vier weken staan. In meerdere Europese landen stond het nummer op de hoogste plaats van de hitparade. Zo ook in Engeland waar het nummer in de zomer van 1976 eveneens vier weken op 1 stond. De eerste keer dat dat een Nederlandse groep lukte. Tot in 1983 scoorde Pussycat nog een flink aantal hits in ons land. Veel van die nummers werden geschreven door Werner Theunissen. Vanaf 1980 bestond de band uit de zusjes en Lou. In 1985 was het afgelopen met de groep. Eind jaren ‘90 is er nog wel een reünie geweest.

zaterdag 17 december 2016

KC and the sunshine band - That’s the way i like it (Week 49 - 1975)

KC and the Sunshine Band werd in 1973 opgericht in Hialeah, Florida, door Harry Wayne Casey (KC). Deze werkte in een platenzaak en hing vaak rond in de TK Recording Studios van TK Records in de hoop een plaat te mogen maken. Daar ontmoette hij technicus Richard Finch en de twee besloten te gaan samenwerken nadat eigenaar Henry Stone hen een kans gaf een plaat te maken. In eerste instantie als KC and the Sunshine Junkanoo Band, gebruik makende van studiomuzikanten van TK en leden van de lokale Miami Junkanoo Band. Een Junkanoo is een optocht met muziek die wordt gehouden als viering van de bevrijding van de slavernij. Sunshine Band sloeg op de bijnaam van de de staat Florida: the sunshine state. De eerste single, “Blow Your Whistle”, werd nog onder die naam uitgebracht. In 1974 werkte het duo aan de eerste elpee. Een in 45 minuten opgenomen demo van het nummer “Rock your baby” werd ingezongen door de toevallig in de studio aanwezige George McCrae. De single bereikte wereldwijd de 1e plaats van de hitparades en betekende ook de doorbraak van Casey en Finch. Ook de eerste Amerikaanse (kleine) hit van KC and the Sunshine Band ,“Queen of Clubs”, werd door McCrae gezongen. Dat nummer kwam in 1974 in Nederland niet verder dan de Tipparade (hoewel in 1976 alsnog een hit). De opvolger “Get down tonight” werd nummer 1 in Amerika en 5 in de Top 40. “That’s the way (I like it)” bereikte ook de eerste plaats in de Billboard Hot 100 en eveneens in de Nederlandse Top 40. In Engeland bleef de plaat steken op de 4e plek. Tot aan het eind van de jaren ‘70 bleef de groep erg succesvol. In 1981 kwam een eind aan de samenwerking tussen Casey en Finch, en in 1985 stopte de eerste met zijn band. Later zou hij nog een paar keer KC and the Sunshine Band laten herleven. Hedentendage bestaat de groep nog steeds.

zaterdag 10 december 2016

David Bowie - Space oddity

Bowie werd in 1947 als David Robert Jones in Brixton, London. Op zijn 15e formeerde hij zijn eerste (rock “n roll) bandje: the Konrads. Hij verliet deze groep om in de bluesband the King Bees te gaan spelen. Later volgden nog the Mannish Boys, the Lower Third, the Buzz en the Riot Squad. Omdat in 1966 the Monkees met hun zanger Davy Jones opkwamen, veranderde David zijn achternaam in Bowie. Dit naar de Amerikaanse kolonel Jim Bowie (bekend van het Bowie mes). De singles die werden uitgebracht worden geen succes. In een laatste poging van zijn manager om David door te laten breken, werd er een half uur durende film gemaakt rond negen liedjes van Bowie. Eén daarvan was “Space Oditty”, dat nummer werd (geholpen door de maanlanding van de Apollo 11) in 1969 zijn eerste hit. Er zijn drie belangrijke versies van het nummer. Een vroege uit februari 1969, de albumversie uit juni die verkort werd uitgebracht als single, en een nieuwe opname uit 1979. In Engeland bereikte de plaat de eerste keer de 5e, en in 1975 de 1e plaats van de hitparade. In Nederland was dat respectievelijk plek 8 en 4. In Amerika flopte de single in eerste instantie. Pas in 1973 was het nummer in een sterk verkorte versie goed voor de 15e plaats in Billboard. David Bowie overleed geheel onverwacht in januari dit jaar.

zaterdag 3 december 2016

Rosy & Andres - Sausalito

Op 4 juli 1975 ging het populaire duo Sandra & Andres na zeven jaar uit elkaar. Sandra Reemer pakte haar solocarrière weer op, en Andres vond een nieuwe zangpartner: Rosy. Zij werd als Hedy Pereira in 1951 geboren in Jakarta, Indonesië, en was de dochter van Coy Pereira. Deze was jarenlang de steelgitarist van de Kilima Hawaiians. Op haar dertiende begon ze met haar broer de soulband Objection. Als Baby May volgde een paar jaar later een uitstapje naar België waar ze ging optreden met onder andere de Bobby Setter Band. In 1969 nam ze in Parijs haar eerste single op. Hedy heette nu Babe Pereira. Eerder in ‘75 had ze een briefje gestuurd aan Andres om aan nieuw repertoire te komen. Dat zat nog in zijn zak toen Reemer te kennen gaf ermee te willen stoppen. De twee kenden elkaar al van gezamelijke optredens in den lande. Andres werd in 1936 als Dries Holten geboren op Java. Hij kwam in 1950 naar ons land en speelde in verschillende dansorkesten waaronder “de Nieuwe vijf”. Tijdens een optreden in 1966 werd Dries voorgesteld aan Sandra en hij besloot met haar een duo te vormen. Het eerste optreden van Rosy & Andres was in augustus tijdens een Pasar Malam (Indonesische markt) in Eindhoven. Drie maanden later kwam de eerste single “Sausolito” uit. De single stond acht weken in de Nederlandse Top 40 en bereikte de 6e plaats. Er volgden nog een drietal hits waarvan “My love” met een 3e plek de grootste was. Begin 1978 gingen Rosy en Andres alweer uit elkaar. Beiden bleven hierna actief in de muziek.

zaterdag 26 november 2016

Dave - Dansez maintenant (Week 46 - 1975)

Dave werd in 1944 als Wouter Levenbach geboren in Amsterdam. Zijn jeugd bracht hij door in Blaricum. Op zijn 14e ging wilde Wouter nog dominee worden maar ging hij ook gitaar spelen. Zes jaar later werd hij zanger van Dave Rich & the Millionaires en maakte hij ook zijn eerste solosingle. In 1965 vertrok Dave met een vriend op een boot naar Frankrijk. Hij bleef daar wonen, kreeg in 1968 een contract bij platenmaatschappij Barclay, en verkorte zijn artiestennaam naar Dave. Jarenlang verdiende de zanger de kost door te zingen in kleine horecagelegenheden. Maar in 1969 deed hij ook mee aan het Nederlandse Nationaal Songfestival met het liedje “Niets gaat zo snel”. Hij werd derde van de tien deelnemers. In de zomer van dat jaar had Dave wel zijn eerste hit in ons land met het eveneens Nederlandstalige “Nathalie”. Verdere hits bleven uit, en tussen 1971 en 1974 speelde hij een rol in de Franse versie van de musical “Godspell”. Zijn doorbraak In Frankrijk kwam in 1974 met “Trop beau” (een bewerking van de Rubettes hit “Sugar baby love”) en “Vanina” (idem van het Del Shannon succes “Runaway”). In 1975 kwam de debuutelpee “Dave” uit met daarop ook “Dansez maintenant”. Oorspronkelijk heette dit nummer “Moonlight serenade”, gecomponeerd in 1939 door Glenn Miller met een tekst van Mitchell Parish. De plaat bereikte dat jaar de 3e plaats van de Amerikaanse Billboard hitlijst. De Franse bewerking was van Dave’s vaste vriend Patrick Loiseau. De single klom in Nederland en België naar de 1e plaats van de hitparade. In Frankrijk naar de 4e plek. Dave nam ook een versie van “Moonlight serenade” op bedoeld voor de Engelstalige markten. De zanger is nog steeds aktief op diverse fronten in zijn thuisland Frankrijk. Wouter Levenbach werd in 2015 op de Nederlandse ambassade in Parijs benoemd tot ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

zaterdag 12 november 2016

People’s choice - Do it anyway you wanna

The People’s Choice was een Amerikaanse soul- en funkband uit Philadelphia die in 1971 werd opgericht door Frank Brunson en David Thompson. Het was eigenlijk een voortzetting van the Fashions, een groep die al uit de jaren ‘50 stamde. In datzelfde jaar scoorde de band meteen een kleine hit in de Billboard Hot 100 (nummer 38) met de eerste single “I likes to do it”. De bekende liedjesschrijvers en producers Kenny Gamble en Leon Huff van het opkomende Philadelphia International Records zagen niet lang daarna de groep optreden. Ze wilden het gezelschap graag voor hun label vastleggen. Uiteindelijk zou People’s Choice, het “the” was inmiddels geschrapt, in 1974 een contract tekenen bij deze platenmaatschappij. Het was Huff die in 1975 de single “Do it any way you wanna” schreef en produceerde. Het nummer bereikte de 11e plaats in de Billboard Hot 100 en was de grootse hit voor de groep. In Engeland kwam de plaat terecht op nummer 36, en in de Nederlandse Top 40 op de 4e plaats. In ons land volgde nog een succesje met “Party is a groovy thing”, een nummer uit 1974. People’s Choice bestond nog tot 1985. Frank Brunson overleed in 2007.